Kızım bugün 21 günlük oldu bile… Zaman ne kadar çabuk geçiyor. 20 haftalık olduk, 38 haftalık olduk, doğum yaptık vs. derken kuzucum 21 günlük olmuş bile. Bu arada neler yaptık… Kızımın göbeği 8. günü düştü, kurtulduk mandalından. Göbeği düştükten 3 gün sonra banyosunu yaptırdık. Artık her 2-3 günde bir anneannesi geliyor ve kızımın banyosunu yaptırıyoruz. Banyodan sonra mışıl mışıl uyuyor.
Kızım çok mızmız bir çocuk değil Allahtan, sadece memeye çok düşkünüz. Çekince basıyor yaygarayı:)
Günlerimiz alt değiştirme, emzirme eşliğinde geçiyor. Kızımla birbirimize alışmaya çalışıyoruz. Hala inanamıyorum karnımdaki kuzu şimdi yanımda.
21 Mayıs’ta 17.doktor kontrolümüz vardı. Artık 39.haftaya girmiştik. Doktorumuz, NST’de bebeğin hareketlerinde azalma olduğunu ve 1 cm’lik bir açılma olduğunu söyleyerek bizi hastaneye yatırmak istedi. Doğuma hazırmıydım acaba? Garip bir psikoloji içerisindeydim, doktorumuz “sen çok korkmuşsun, yarın sabah 7:30′da gel istersen” dedi. Gerçekten korkmuştum, kızıma kavuşacaktım ama nasıl?
Hastaneden çıktıktan sonra ağlama krizine girdim. Allahtan akşama doğru sakinleştim. Artık kendi kendime kızıma kavuşacağım şeklinde telkinlerde bulunuyordum. Akşam kardeşim de bize geldi. Gece uyudum uyandım. Bir yanda korku, bir yanda heyecan. Sabah kahvaltımızı yapıp hastaneye gittik. Direk doğumhaneye çıktık. Suni sancı verilmeye başlandı. Saatler ilerliyor herkes doğumhane önünde bekliyordu. Ben öğleden sonra bebek olur düşüncesiyle tüm arkadaşlarıma yarın kızıma kavuşuyorum mesajı çekmiştim. Saatler ilerledikçe herkes mesaj çekiyor, arıyor, haber bekliyordu. Sancı odasında 7-8 doğum gerçekleşti, akşam oldu, ben hala aynı durumdaydım. Doktorumuz akşam saat 8’e kadar suni sancı verelim, durum değişmezse odana alırız gece devam ederiz dedi. Umutsuzca ağlıyordum, ağrılar arttıkça dayanılmaz hal alıyordu. Ertesi gün 11’e kadar yine suni sancı verildi, doktorumuz açılma olmayınca sezeryana alalım riske almayalım dedi. Doğumhanenin kapısında annem, eşim vardı. Eşimin omzuna yatıp ağladım. 10 dk sonra ameliyata girecektim, nasıl olacaktı? Halbuki tüm planlar normal doğum yönündeydi. Sezeryanla ilgili hiç bir bilgim yoktu. Artık iş ciddiye binmiş , bıcak kemiğe dayanmıştı. Genel anestezinin hem bebek hem anne için zararlı olduğunu(narkozdon dolayı) spinale karar verdik. Sonra anestezist gelip bazı bilgiler verdi, spinal nedir, epidural nedir? vs. ayatımda ilk kez ameliyathanede bulunuyordum. Ne garip ortam, buz gibi. İnanılmaz duygular içindeydim.
Epidural takılacaktı. Anestezi uzmanı kambur durmam gerektiğini söylüyor, hemşire omzumdan ve ellerimdem tutuyor, kedi kampuru pozisyonunda durmam için yardım ediyorlardı. Allahım ben nerdeydim? İğneden de korkuyordum ama yapacak bişey yoktu. Doktorumun gelişi bana moral oldu. Bacaklarımı hissetmemeye başladım. Önüme bi perde çekildi. O noktadan sonra yaptıklarını sadece hareketlerinden tahmin etmeye çalıştım. Daha sonra anestesi teknisyeni ve anestezist ile sohbet etmeye başladık, bir 5 dakika uyumuşum. Ve ağlama sesi ile irkildim, kızımı gösterdiler. Saat 11:06… Kızım 51 cm ve 3400 gr olarak artık yanımdaydı. Ben olayın şokuyla garip garip baktım. Boyuda uzunmuş dediklerini hatırlıyorum. Kızımı doğumhaneye götürdüler, yıkayıp kıyafetlerini giydirip odamıza çıkarmışlar. Bu arada dikişlerim tamamlandı ve benide sedye ile odamıza götürdüler.
Ameliyathanenin etkisiyle odada zangır zangır titriyorum. Bu titreme 1-2 saat devam etti. Sonra kızımı verdiler emzirmem için. Nasıl bir duygu Allah’ım… 9 ay beklemenin ardından sağlıklı bi şekilde yavruma kavuştum. Sezeryan olduğu için kızımı kucağıma alamamak beni çok üzmüştü. 4-5 gün neredeyse kucağıma alamadım kızımı. Annem emzirmem için kızımı tutuyor, ancak bu şekilde emzirebiliyordum. İlerleyen saatlerde ağrı kesicinin etkisi gittikçe ağrılarım artıyordu. İğne hap takviyesiyle zor durabiliyordum. Allahtan sütümüz hemen geldi. (az da olsa)
Benim için 23 Mayısta yeni bir dünya başlıyor. Tüm arkadaşlarıma, akrabalarıma, anneme babama, kardeşlerime özellikle de eşime çok teşekkür ediyorum.
